آمدی جانم بسوزی ســـــوختی دیگر برو

تو رفتی و نفس گرم عاشقان با من

چه قدر فاصله اينجاست بين آدمها
چه قدر عاطفه تنهاست بين آدمها
كسي به حال شقايق دلش نمي سوزه
و او هنوز شكوفاست بين آدمها
كسي به خاطر پروانه ها نمي ميرد
تب غرور چه بالاست بين آدمها
و از صداي شكستن كسي نمي شكند
چه قدر سردي و غوغاست بين آدمها
ميدان كوچه دل ها فقط زمستانست
هجوم ممتد سرماست بين آدمها
ز مهرباني دل ها دگر سراغي نيست
چه قدر قحطي روياست بين آدمها
كسي به نيست دل ها دعا نمي خواند
غروب زمزمه پيداست بين آدمها
و حال آينه را هيچ كسي نمي پرسد
هميشه غرق مداراست بين آدمها
غريب گشتن احساس درد سنگيني ست
و زندگي چه غم افزاست بين آدمها
مگر كه كلبه دل ها چه قدر جا دارد
چه قدر راز و معماست بين آدمها
چه ماجراي عجيبي ست اين تپيدن دل
و اهل عشق چه رسواست بين آدمها
چه مي شود همه از جنس آسمان باشيم
طلوع عشق چه زيباست بين آدمها
ميان اين همه گلهاي ساكن اينجا
چه قدر پونه شكيباست بين آدمها
تمام پنجره ها بي قرار بارانند
چه قدر خشكي و صحراست بين آدمها
و كاش صبح ببينم كه باز مثل قديم
نياز و مهر و تمناست بين آدمها
بهار كردن دل ها چه كار دشواريست
و عمر شوق چه كوتاست بين آدمها
ميان تك تك لبخندها غمي سرخ ست
و غم به وسعت يلداست بين آدمها
به خاطر تو سرودم چرا كه تنها تو
دلت به وسعت درياست بين آدمها

دلم گرفت اي هم نفس  پرم شکست تو اين قفس

وقتی مرا به چشم خودت بنــد می زنی
ما را به قلب آینــــــــــــه پیــوند می زنی
گل میکنند وسعت آغوش شا خــــه ها
وقتی بروی باغچه لبخنـــــــــــد می زنی
در یا شود زشور تو شیر ین تر از عســـل
وقتی بروی آب شکر خنــــــــــد می زنی
می آوری در اوج زمستان بهــــــــــــا ر را
اردیبهشت در دل اسفنــــــــــد می زنی
از گوشه های شرقی چشمان روشــنت
خورشید را به سینه ی شب بند می زنی
ای مهربان وخوب صمیمـــــی به من بــگو
سنگ مرا به سینه ی خود چند می زنی...؟