ديديم كزين جمع پراكنده كسي رفت

شادي مكن از زادن و شيون مكن از مرگ

زين گونه بسي آمد و زين گونه بسي رفت

آن طفل كه چو پير ازين قافله درماند

وان پير كه چون طفل به بانگ جرسي رفت

از پيش و پس قافله ي عمر ميانديش

گه پيشروي پي شد و گه باز پسي رفت

ما همچو خسي بر سر درياي وجوديم

درياست چه سنجد كه بر اين موج خسي رفت

رفتي و فراموش شدي از دل دنيا

چون ناله ي مرغي كه ز ياد قفسي رفت

رفتي و غم آمد به سر جاي تو اي داد

بيدادگري آمد و فريادرسي رفت

اين عمر سبك سايه ي ما بسته به آهي ست

دودي ز سر شمع پريد و نفسي رفت  ...