مهم فقط رسیدنه ، حتی اگه کم برسیم

 یعنی میشه خوشی بیاد دور ما توری بکشه؟

به آرزوهاش برسه هر کی که دوری بکشه؟

 یعنی میشه شب بشینم دست روی موهات بکشم؟

کاشکی بدونم چقـَدَرباید مکافات بکشم

 یعنی میشه که شونه هات فقط پناه من باشه؟

چرا تا حالا نشده ، شاید گناه من باشه

 یعنی میشه که دستامون با هم مثه یه رشته شه؟

هر کی برای اون یکی درست مثه فرشته شه

 یعنی میشه با هم واسه خوشبختی زحمت بکشیم؟

یه خواب راحت بکنیم ، یه آه راحت بکشیم

 یعنی میشه بازم بگی دیوونتم من ، دیوونت؟

دوباره عاشقم بشه اون دل مثل رودخونت

 یعنی میشه با هم باشیم من و خدامون و خودت؟

درست مثه تولدم ، درست مثه تولدت

 یعنی میشه که جای من فقط روی چشات باشه؟

تکیه کلام تو بازم ، من میمیرم برات باشه؟

 یعنی میشه فقط یه بار خدا به ما نگا کنه؟

میگی نمیشه ولی من ، همش میگم خدا کنه

 یعنی میشه تو دفترش یه لحظه اسم ما باشه؟

یه چیزی بشکنه فقط  ، اونم طلسم ما باشه

 میدونم که خنده داره ، واسه تو گریه ی دردم
میگذری از من و میری ، اما باز من برمیگـردم

 میدونم برات عجیبه ، من با اون همه غرورم
پیشه همه ی بدی هات ، چجوری بازم صبورم
 

میدونم واست سواله ، که چرا پیشت حقیرم
دور میشی من و نبینی ، باز سراغت و میگیرم

 میدونی چرا همیشه ، من بدهکار تو می شم
وقتی نیستی هم یه جوری ، با خیالت راضی میشم ؟

 میدونی واسه چی از تو ، بد میبینم و میخندم
 تا نبینی گریه هام و ، هر دو چشمام و میبیندم ؟

 چاره ای جز این ندارم ، آخه خون شدی تو رگهام
میمیرم اگه نباشی ، بی تو من بدجوری تنهام

میدونم یه روز میفهمی ، روزی که دنیا رو گشتی
 من چجوری تو رو خواستم ، تو چجور ازم گذشتی

 بس کن این شب ناله ها را ،از چه میخواهی رنج من

 جرم و تقصیر از تو بود ، از یار دیرین بد نگو

 هرزگی کردی ، سزای هرزگی رسوایی است

 حاصل رنگ و ریا در عاشقی تنهایی است

 از بهشت وصل جانان ، دوزخ غم ساختی

 سینه ی رنجور من در التیاب انداختی

 کفت بود آنچه عمری آرزوی می داشتی

 پر میان بنهادی و بار کتان برداشتی

 ای دل دیوانه بشنو این مرام زندگی ست

 او که گریان کرد چشمی نصیبش خنده نیست

 وصف گل رویان شنیدی پا ز سر نشناختی

 عیش نااهلان گزیدی تا گل خود باختی

 در پس و پیشت گل خوش عطر و بو بسیار بود

 آن گلی که از جور تو پژمرد می شد ، یار بود

 همچون شاهین بر سه تیغ قله ها پر می زدی

 مسخ موش گشتی و از قله پایین آمدی

 با همه خردی ز تو آرامش و شادی ربود

 آنچه پایینت کشید از قله ها نفس تو بود

 در خم بی راه از خود پشت پا خوردی ، دریغ

 رفت و عمری و ندیدی از کجا خوردی ، دریغ

 هر نگاهی محرم دیدار روی یار نیست

 هر دلی عاشقی خوش دست و شیرین کار نیست

 یا باد ! آن روزگار ای دل، یاری داشتی

 در میان باده نوشان اعتباری داشتی

 از گذرها می گذشتی  خیر سر هنگام جور

 روز و شب با یار و یک دل می نشستی روبرو

 حالیا

 حالیا ، بی هیاهویی ؛ آن سرافرازی چه شد؟

 یار را بازی گرفتی ، آخر بازی چه شد؟

 این زمان دیگر سر تو با گریبان آشناست

 هر دلی ارزان فروشد یار ، او را این سزاست

 اعتبار هر دلی در خوبی دلدار اوست

 آبروی هر کسی در  آبروی یار اوست

 گفته بودم با تو رسم عاشقی این گونه نیست

 پیش یار از دیگری افسانه گفتن خیرگی ست

 گفته بودم با تو ای دیوانه بس کن سر کشی

 بس نگردی سرکشی ، اکنون اسیر آتشی

 شب سحر شد ، بامداد آمد تو می نالی هنوز

 نوش جانت زهر حسرت ، ای دل رسوا بسوز

 میخواد بگه عزیزم میبینمت دوباره

 ا شکای خیس ناودن ناراحتی نداره

 خنده روی لبامه وقتی بارون میباره

 یادم میاد که روزی من و تو باز دوباره

 رفتم باهم ببینیم رسیدن ستاره

 چشم تو به آسمون منم تو رو می دیدم

 بارون اومد که اون شب رفتنت رو ندیدم

 اون روز تو اومدی باز بارون رو پس اوردی

 اومدی که بگی تو دل رو به من سپردی

 اسم تو رو دل من حک شده تا همیشه

 حسرت تو به حوونم عمریه که نمیشه

چشم تو به آسمون منم تو رو می دیدم

 بارون اومد که اون شب رفتنت رو ندیدم

 اینکه میگم هرجا بری تا آخرش باهات میام

 اینکه میگم عاشقتم من تا همیشه باهاتم

 اینکه میگم پیشم بمون چه توی شادی .. چه تو غم

 دروغ محض به خدا من دیگه دوست ندارم

 اسم تو رو روی لبم از روی عادت میارم

 دروغ محض به خدا من دیگه دوست ندارم

 تو یکی از همین روزا میرم و تنهات میزارم

 از بازیای روزگار فرهاد تو بی بیشه شد

 پنچره ی شکسته امون چند روزی که شیشه شد

 به هر چیزی که فکر کنی از توی چشمات میخوونم

 تا یه قدم برمی  داری من انتهاشو میخونم

ترس احساس خزان برجان من افتاده بود

هیچکس امابه حسم چشم دل تر نکرد

خسته از نامهربانی غرق ماتم شددلم

یک نفر این خستگی را از تن من در نکرد

خلوتم دیگر ندارد رد پای اشنا

در رفاقت هیچکس با قلب تنها سر نکرد

من به جرم شاعری عاشق پاییزم ولی

یک نفر این عشق را در باورم گوهر نکرد

شاخه های یاس قلبم خشک شد اما  رفیق

هیچ کس تقدیم قلبم شاخه ای دیگر نکرد

شعر دلتنگی سرودم بس که بودم بی قرار

شعر من هم اندکی از داغ دل کمتر نکرد

در حریم باورت گر شعر من افسانه بود

شعر غمگین«ترانه»را کسی باور نکرد

شوق پرواز مجازي ، بالهاي استعاري

لحظه هاي کاغذي را ، روز و شب تکرار کردن

خاطرات بايگاني ، زندگي هاي اداري

آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين

سقفهاي سرد و سنگين ، آسمانهاي اجاري

با نگاهي سرشکسته ، چشمهايي پينه بسته

خسته از درهاي بسته ، خسته از چشم انتظاري

صندلي هاي خميده ، ميزهاي صف کشيده

خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري

عصر جدول هاي خالي ، پارکهاي اين حوالي

پرسه هاي بي خيالي ، نيمکت هاي خماري

رونوشت روزها را ، روي هم سنجاق کردم :

شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري

عاقبت پرونده ام را ، با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزي ، باد خواهد برد باري

روي ميز خالي من ، صفحه ي باز حوادث

در ستون تسليت ها ، نامي از ما يادگاري